Reformy i jedynowładztwo Cezara

Po powrocie do Rzymu, Juliusz Cezar cieszył się ogromną popularnością wśród rzymskiego ludu. Jego kampania zbrojna, którą skutecznie prowadził w swej drodze do jedynowładztwa zyskała pozytywny odzew wśród Rzymian.

Gdy Juliusz Cezar po odbyciu swoich licznych wojaży wojennych powrócił do Rzymu, niemal niezwłocznie rozpoczął wprowadzanie licznych reform, które miały na celu wyciągnąć Rzym ze zniszczenia po wieloletnich wojnach  oraz z panującej w nim anarchii. Nikt nie był zagrożeniem dla władzy Cezara, toteż pod jego panowaniem znajdowały się liczne prowincje rzymskie, które zintegrowały się w jedno potężne imperium. Integracja ta odbywała się poprzez romanizację prowincji oraz akcje przesiedlania plebsu i weteranów wojennych.

Władając Rzymem, Juliusz Cezar wprowadził także nową złotą monetę, zwaną aureus, a także dokonał zmian w kalendarzu, wprowadzając kalendarz juliański.

Okres panowania Cezara w imperium rzymskim to także wiele sukcesów budowlanych. Powstała mianowicie pierwsza marmurowa świątynia, łuk triumfalny oraz budowle kopułowe. Dokończono także wprowadzaną wcześniej reformę rolną. Cezar ograniczył także sprawowanie urzędów. Mianowicie, za jego panowania, urząd namiestnika można było pełnić w prowincji nie dłużej niż 2 lata. Rozwiązane zostały liczne stowarzyszenia spiskowe. Praktycznie wszelkie zmiany, jakie dokonywały się w Rzymie a także reformy były autorstwa Cezara, więc miał on absolutną władzę w imperium, stając się jedynowładcą. Senat miał funkcję fasadową, jego szeregi zostały powiększone od 900 senatorów, jednak zasiadali w nim sami zwolennicy rządów Cezara.

Rządy Cezara w Rzymie były łagodne, zwłaszcza, jeśli porównać by je do rządów jego  poprzednika Sulli. Cezar wyznawał zasadę „Clementa”, czyli zasadę łagodnych rządów. Nie dokonywał morderstw, nie interesowała go zemsta na dawnych wrogach politycznych. Nie skazywał także na banicję senatorów, którzy nie popierali jego decyzji.

Jednak decyzje Cezara prowadziły do całkowitego rozkładu dawnego systemu politycznego. Świadczy o tym, że sobie i swoim ludziom nadawał najwyższe stanowiska w państwie. W roku 49 p.n.e. po raz pierwszy został dyktatorem. W 47 roku p.n.e. jego dyktatura ustała. Jednak już rok później kazał się mianować konsulem na 5 lat, następnie przedłużając kadencję o kolejne 10 lat.

Po zwycięskiej bitwie nad Mundą, 14 lutego 44 p.n.e., Cezar został mianowany dyktatorem wieczystym, najwyższym kapłanem oraz imperatorem. Odmówił on bycia królem Rzymu.

Dodaj komentarz